MIEKE DE HAAN

Wat bij binnenkomst in het voormalig psychiatrisch ziekenhuis opvalt, is dat het enorm galmt. Eens vonden hier beschadigde mensen veiligheid. Hun veiligheid werd dramatisch doorkruist door de Tweede Wereldoorlog. Van deze gelaagde en beladen historie lijkt een echo in het pand te hangen.

De zon schijnt, licht speelt door de ruimte, ik open een raam in mijn werkruimte en zie de vrouwengevangenis aan de overkant. De vrouwen die daar verblijven kunnen niet zelf kiezen of het raam open of dicht is. Ik voel me dankbaar voor mijn vrijheid.

De eerste avond dat ik aan het werk ben wordt het buiten langzaam donker. Mijn atelier wordt een kooi van licht, waarin ik me gevangen voel. De ruiten diepzwart en spiegelend. Ik zie ramen weerspiegeld in elkaar. De ruimte wordt moeilijk te doorgronden en ik zie mezelf meermalen gereflecteerd. Ik kan niet naar buiten kijken. Ik vraag me af wie mij kan zien.

Mijn beleving van het gebouw zet me tot denken over vrijheid en onvrijheid, over de beschadi-

gingen die een mens tijdens het leven oploopt, over veiligheid en onveiligheid, over binnen en buiten, over zien en gezien worden. In het gebouw zijn zorgt voor ongemakkelijke gevoelens, die ik tot onderwerp en inspiratiebron maak. Ik ontdek er ook een nieuw gereedschap. Mijn mes wordt tekenmateriaal. Door daarmee papier weg te halen kan ik een extra laag aan beelden toevoegen.

www.miekedehaan.nl

Bekijk ook het werk van de andere kunstenaars
– Arjenne Vossepoel
Bram Tackenberg
Claudia Huft
Frances van Gool
Jan Mostert
Kees Vossestein
Petra Werlich
Ria Volk